سلام و روز و شب همه خوش.
ارزوی سلامتی برای همه دوستان عزیزم دارم و بابت این تاخیر طولانی معذرت.
و این هم یک شعر دیگر:
صاعقه می زند
غروب از بلوغ تو
بارور
من از زنی متولد می شوم / که تمام دنیا را
سرگردان / دویده است
پا به پای شترانی /
همچنان از بلوغ تو
بارور
تمام اندام های ناقصم
کوتاهی شان را به ارث برده اند
درد مزمنی است
ژنی که نیمه پنهان مادرم را به من بخشید
همیشه بیماربود
مثل پیری مغزی / که دچار آلزهایمر است
یا سلول های باریک پیچاپیچی
که کوتاهترین مسیر نفس را می بندند
سرفه می کند
تمام دختران سرزمینم / انگار
قی های خونی شان را به سمت تو پرتاب می کنند
سردش می شود / زن
که زیر صاعقه / گیسوانش را می سوزاند
و خاطرات طوفان زده اش /
ققنوس را / ورق ورق ...
به یادش می آید
درست در لحظه سوختن رگ های ظریف پیشانی اش
صاعقه مرا از بطن کاملی
کنده است
حالا / کم کم / بوی مرداب هم
به پوست نازک چربم ضمیمه می شود
همه ی زمین/ نفسم کشیده اند / نفسم را / کشیده اند
تمام نقشه های جهان / از تجارتم سیراب ...
من از هوش می روم
سالی / قرنی / دنیایی
خیلی زود / عمیق ترین کمای مغزی
در من اتفاق می افتد
میان هذیان های کیف آور مدور م
زنی تمام قد
ایستاده است
بلند تر از همه هندوکوشهای پیر
صاعقه می زند
نامم را / که فراموش کرده ام ،
ناگهان
لب خوانی می کنم
انگار / تمام وقت
کسی را
در لب های ترک خورده ام
پرورانیده ام
نامی / نامه ای / جهانی
که نه شکل قیامت ققنوس است
نه رنگ اندازه های قامت تو
مادرم همیشه خمیده بود
همیشه
که باد در گیسوان خاکستری اش می پیچید /
حامله بود
و مثل مورچه های هزار ساله وچند
مدام / چیزی را زخیره می کرد
برای روز مبادا
شاید هوایی /
در حجره های تبدار ریه هایش
هیچوقت از هوس های ساده قلبش
چیزی نفهمیدم
گستای همیشگی اش/
بوی ملایم غروب و
فال یلدای حافظ بود
دلش می خواست
در طولانی ترین شب سال
خودش را از یاد ببرد
آنقدر /
که گیسوانش درد بگیرد
لبهایش / ترک ترک ...
دویده دویده
همه زاویه راپر کند
دستها /دامن / دانه های سرخ انار را
از نزدیکترین پنجره کما
پرتاب کند
*****
چقدر دلش بهانه می خواهد !
چقدر
آب و کاهگل و انگور !
سرطان1387
